ماند ؛ چون مسائل سرنوشت‌ساز همهء ملتها را مدّ نظر داشت ؛ چرا كه امام در انقلاب خود به دنبال هيچ طمع سياسى يا نفع مادى نبود ، بلكه هدفش مصلحت اجتماع بود و به همهء مردم مىانديشيد تا عدالت سياسى و اجتماعى را براى آنان فراهم سازد . آن حضرت - سلام اللّه عليه - اهداف درخشان خود را با اين گفتهء خويش اعلام فرمود : ( 1 ) « من خودخواه و سرمست خارج نشده‌ام و نه ستمكار و مفسد ، بلكه خارج شده‌ام تا در امّت جدّم اصلاح را طلب كنم . مىخواهم امر به معروف و نهى از منكر نمايم . . . » . ( 2 ) بخاطر اين اصول والاست كه داستان حسين ، جاويدان شد و همهء زبانهاى عالم را شامل گشت و مردم به ياد آن ، برگزارى مراسم را آغاز كردند تا از آن ايمان به خدا را اقتباس كنند و عبرتها و پندهايى بياموزند كه در همهء زمينه‌هاى زندگيشان ، آنان را به كار آيد . . . كه آن بدون شك همچنان كاروان انسانيت را همراهى خواهد كرد ، در حالى كه شعار عدالت ، شعار حق و شعار كرامت را سر مىدهد و راه را روشنى مىبخشد و هدف را در برابر هر مصلحى كه بخاطر مصلحت انسان مىكوشد ، مشخص مىكند . - 2 - ( 3 ) در تاريخ اسلام ، هيچ كس بيش از امام حسين عليه السّلام نبوده است كه به اسلام سود رسانده و لطف و فضل داشته باشد ؛ زيرا آن حضرت ، نجات دهنده و تجديد كنندهء اين دين عظيم است كه سياست اموى بر آن يورش برده و آن را مجروح در كنار تقاطع راهها افكنده بود ، عوامل از هم پاشيدگى و ويرانى از داخل و خارج